მიხეილ ქვლივიძე – ვაპირებ ცხოოვრებას

***


ვაპირებ ცხოვრებას, სანამ ცოცხალი ვარ,
ვაზროვნებ სანამ და მკლავშიაც ღონე მაქვს,
რამდენი ხანია, რამდენი ხანია,
ყოველ დღე, ყოველ წამს ვაპირებ ცხოვრებას!
ვაპირებ ცხოვრებას და აღარ დამადგა
საშველი, თადარიგს თავი ვერ გავართვი,
შაქარყინულივით თითებში ჩამადნა
ბავშვობის სიტკბო და სიმწიფის ლაზათი.
ვეღარ გავიხარე, ვეღარ გავიოცე,
ვერ გავამაისე ხანმოკლე აპრილი,
ვერ გადავაქციე ცხოვრებად – სიცოცხლე
და ცის ქვეშ ვერ ვნახე საჩემო ადგილი!..
ო, ღმერთო, როდემდე? როდემდე? როდემდე?
გადიან დღენი და მგონია, ვბერდები,
გაუხარებელი ყიჟინით მომდევენ
აუცხადებელი ჩემი იმედები.
და ისევ ლოდინი...… და ისევ მზადება…
და გული ცივდება – ჩამქრალი საკირე...…
სიცოცხლე თავდება! სიცოცხლე თავდება,
მე კი სულ ცხოვრების დაწყებას ვაპირებ!

სერია „100 ლექსი“, გამომცემლობა „ინტელექტი“